Ted Owens : Μια ουφολογική προσέγγιση του PK Man

Για να καταλάβει ο αναγνώστης ότι είμαι ακριβώς σαν τον ίδιο ή την ίδια —δηλαδή, όχι ένας επιστήμονας ή ένας επαγγελματίας όπως ένας δικηγόρος ή ένας γιατρός— έτσι ώστε να είναι δυνατόν για εκείνον ή εκείνη να εφαρμόσει τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποίησα εγώ προκειμένου να μιλήσω με ιπτάμενους δίσκους, είναι απαραίτητο για μένα να παρουσιάσω, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, ένα ιστορικό της δραστηριότητάς μου που με οδήγησε σε αυτή την ανακάλυψη του να μιλάω με UFO.Ενώ ζούσα στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η κόρη μου και εγώ είχαμε βγει για μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην επαρχία ένα βράδυ, όταν ένα UFO σε σχήμα πούρου εμφανίστηκε ξαφνικά στα αριστερά μας, πάνω από ένα χωράφι, και ήρθε αιωρούμενο προς το αυτοκίνητό μας, χωρίς να κάνει κανέναν θόρυβο, με κόκκινα, λευκά, μπλε και πράσινα χρώματα να φλέγονται έντονα από αυτό. Η μύτη του ήταν στραμμένη προς τα κάτω, προς το έδαφος. Καθώς κοιτούσαμε, πλησίασε κοντά στο αυτοκίνητό μας και μετά εξαφανίστηκε αμέσως, ακριβώς σαν ένα φως που έσβησε. Από εκείνη την ημέρα, η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

Ο Ted Owens αποτελεί μία από τις πιο ιδιόμορφες, ακανθώδεις και θεωρητικά γόνιμες περιπτώσεις στο μεταίχμιο της αμερικανικής ουφολογίας, της παραψυχολογικής έρευνας και της ριζοσπαστικής φαινομενολογίας του εικοστού αιώνα. Η βαθύτερη σημασία της περίπτωσης του δεν εξαντλείται στην αναζήτηση θετικής εμπειρικής επαλήθευσης των ισχυρισμών του, μια προσέγγιση που αναπόφευκτα προσκρούει στα όρια της ορθόδοξης επιστημονικής μεθοδολογίας, αλλά εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο το βιογραφικό και συγγραφικό του αποτύπωμα συγκροτεί ένα συνεκτικό, εσωτερικά αδιατάρακτο σύστημα αφήγησης. Στο σύστημα αυτό, η ανθρώπινη συνείδηση, η αντικειμενική υλική πραγματικότητα και μια υποτιθέμενη μη ανθρώπινη νοημοσύνη παύουν να νοούνται ως διακριτές, στεγανές οντότητες, αλλά αλληλοπερικλίονται και συνδέονται μέσω ενός ενιαίου, δυναμικού μηχανισμού διαμεσολάβησης. Γεννημένος στην Αμερική του Μεσοπολέμου το χίλια εννιακόσια εικοσι, ο Owens διήγε ένα μεγάλο μέρος του βίου του χωρίς να προσελκύει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, εργαζόμενος σε συμβατικές δουλειές και επιδεικνύοντας ένα υψηλό αλλά όχι απαραίτητα ανώμαλο δείκτη νοημοσύνης. Η πρώιμη ζωή του καλύπτεται από τη σχετική ασάφεια που χαρακτηρίζει τις βιογραφίες των υποκειμένων εκείνων των οποίων η μεταγενέστερη, μυθοποιημένη αφήγηση έρχεται να υπερκαλύψει αναδρομικά τα πρωτογενή δεδομένα. Όταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα ο Owens αυτοανακηρύχθηκε σε PK Man, από τον όρο psychokinesis, δεν εισήγαγε απλώς μια ακόμα διεκδίκηση παραφυσικών ικανοτήτων στο αμερικανικό προσκήνιο, αλλά εισηγήθηκε μια ριζική μετατόπιση, καθώς η πηγή της ισχύος δεν εντοπιζόταν στον εγωικό του πυρήνα, αλλά στην ιδιότητά του να λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός αγωγός, μέσω του οποίου μια εξωτερική, ασύλληπτη νοημοσύνη εκδηλωνόταν μεταβάλλοντας τον φυσικό κόσμο.

Η εμφάνιση και η σταδιακή ερμηνευτική οικοδόμηση του φαινομένου Owens κατά τις δεκαετίες του χίλια εννιακόσια εξήντα και χίλια εννιακόσια εβδομήντα δεν έλαβαν χώρα σε πολιτισμικό κενό, καθώς η συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία υπήρξε καθοριστική για την υποδοχή και τη διαμόρφωση της αφήγησής του. Η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε από έντονη πολιτική αστάθεια, ραγδαία τεχνολογική επιτάχυνση και μια διάχυτη, υπαρξιακή αβεβαιότητα που απέρρεε από τον Ψυχρό Πόλεμο και την αδιανόητη προοπτική ενός ολοκληρωτικού πυρηνικού ολέθρου. Η πυρηνική απειλή εισήγαγε στην ανθρώπινη καθημερινότητα την εμπειρία μιας δύναμης αόρατης, μη εντοπισμένης, η οποία ωστόσο κατείχε την απόλυτη ισχύ να αναδιατάξει ή να αφανίσει την υλική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το φαινόμενο των UFO έπαψε να αποτελεί αποκλειστικά μια υπόθεση που αφορούσε το εξωτερικό διάστημα και τις πιθανές επισκέψεις υλικών διαστημοπλοίων, αλλά μετατράπηκε σε ένα ευαίσθητο ερμηνευτικό εργαλείο της ίδιας της ανθρώπινης συνθήκης και των ορίων της. Η μεταπολεμική κρίση του ανθρωπισμού, η οποία εντάθηκε από τη συνειδητοποίηση ότι ο ανθρώπινος ορθολογισμός μπορούσε να οδηγήσει σε βιομηχανοποιημένη αυτοκαταστροφή, γέννησε την ανάγκη για τη νοηματοδότηση μιας μη ανθρωποκεντρικής νοημοσύνης. Οι Διαστημικές Νοημοσύνες του Owens ανταποκρίνονταν ακριβώς σε αυτό το συλλογικό ασυνείδητο αίτημα, καθώς δεν επρόκειτο για τους καλοσυνάτους, ανθρωπόμορφους αδελφούς από άλλους πλανήτες που κυριαρχούσαν στις αφηγήσεις των επαφικών της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια πενήντα, οι οποίοι έρχονταν να κηρύξουν την παγκόσμια ειρήνη, αλλά αντανακλούσαν την ψυχρή, δομική και απρόσωπη φύση της αναδυόμενης τεχνολογικής και γραφειοκρατικής εποχής, όντας οντότητες που δεν παρήγαγαν λόγο, αλλά αποτελέσματα.

Για να κατανοηθεί το ερμηνευτικό σύμπαν του Owens, είναι απαραίτητο να ανατομηθεί η έννοια του αγωγού, καθώς στις πολυάριθμες επιστολές που απέστελλε συστηματικά σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, στρατιωτικούς αναλυτές και εξέχοντες παραψυχολόγους της εποχής, ο Owens επέμενε ότι η δική του συνείδηση είχε υποστεί μια χειρουργικού τύπου τροποποίηση από τις Διαστημικές Νοημοσύνες. Η τροποποίηση αυτή του επέτρεπε να λειτουργεί ως μεταφραστικός κόμβος, ένα σχήμα που τον διαφοροποιεί ριζικά από τον κλασικό μάγο ή τον κάτοχο αυτόνομων ψυχικών δυνάμεων, μιας και η βούλησή του δεν παρήγαγε ενέργεια, αλλά άνοιγε ένα πέρασμα. Το μοντέλο αυτό παρουσιάζει εντυπωσιακές αναλογίες με σύγχρονες οντολογικές προσεγγίσεις στη φιλοσοφία του νου, όπως ο παναψυχισμός και ο αναλυτικός ιδεαλισμός, σύμφωνα με τα οποία η συνείδηση δεν αποτελεί δευτερογενές προϊόν της εγκεφαλικής δραστηριότητας, αλλά θεμελιώδη, μη αναγώγιμη ιδιότητα του ιστού του σύμπαντος. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν παράγει τη σκέψη, αλλά λειτουργεί ως εντοπισμένος ρυθμιστής ή φίλτρο ενός ενιαίου πεδίου πληροφορίας. Στη φαινομενολογία του Owens, η δική του απομείωση του φίλτρου του επέτρεπε να ευθυγραμμίζει την ατομική του πρόθεση με τις δομικές τάσεις αυτού του κοσμικού πεδίου, επιφέροντας αλλαγές στον φυσικό κόσμο, όπως η κατεύθυνση τυφώνων, η πρόκληση κεραυνών ή οι ξαφνικές γεωλογικές μετατοπίσεις, τις οποίες ο ίδιος παρουσίαζε ως πειστήρια της σύνδεσής του με τις Διαστημικές Νοημοσύνες. Αυτή η θεώρηση προεκτείνει τη συζήτηση γύρω από την υφή της πραγματικότητας, υποδεικνύοντας ότι ο υλικός κόσμος δεν είναι παρά η εξωτερική, αντικειμενοποιημένη όψη ενός βαθύτερου πληροφοριακού υποστρώματος, το οποίο ανταποκρίνεται όχι στη φυσική βία, αλλά στη σημασιολογική και νοητική ευθυγράμμιση.

Σε αντίθεση με την κυρίαρχη ουφολογική παράδοση, η οποία αντιλαμβάνεται τα εξωγήινα όντα με όρους βιολογικούς, τεχνολογικούς και τοπικούς, ως όντα δηλαδή με σάρκα και οστά που επιβαίνουν σε μεταλλικά σκάφη και προέρχονται από συγκεκριμένα αστρικά συστήματα, οι Διαστημικές Νοημοσύνες του Owens στερούνταν οποιασδήποτε υλικής εντοπισιμότητας. Δεν κατοικούσαν κάπου, δεν χρησιμοποιούσαν γλώσσα και δεν εμπλέκονταν σε συμβατικές μορφές διαλόγου, ενώ η επικοινωνία τους με τον Owens περιγράφεται ως μια διαδικασία καθαρής νοητικής αποτύπωσης, μια άμεση έγχυση προθέσεων και εννοιών που παρέκαμπτε τους γλωσσικούς κώδικες. Αυτή η πλήρης απουσία ανθρωπομορφικών χαρακτηριστικών μετατοπίζει το φαινόμενο από το επίπεδο της επαφής στο επίπεδο της συστημικής παρέμβασης, όπου οι Διαστημικές Νοημοσύνες μπορούν να οριστούν ως μια υπερ-δομή πρόθεσης, ένα μη τοπικό λειτουργικό σύστημα που δεν δρα μέσα στον κόσμο ως φυσικό υποκείμενο, αλλά επί της ίδιας της δομής του πιθανού. Δεν μετακινούσαν αντικείμενα με τη χρήση μηχανικής ισχύος, αλλά αναδιάτασσαν τις στατιστικές πιθανότητες εκδήλωσης των γεγονότων, πράγμα που σημαίνει ότι η ύπαρξή τους δεν προηγούνταν της δράσης τους, αλλά ταυτιζόταν απόλυτα με το αποτέλεσμα αυτής της δράσης, συγκροτώντας μια ριζική οντολογική πρόκληση, όπου η νοημοσύνη παύει να θεωρείται ιδιότητα ενός συγκεκριμένου όντος και κατανοείται ως ένα διάχυτο, ενεργό πεδίο επιρροής. Έτσι, οι οντότητες αυτές προσομοιάζουν με αυτό που η σύγχρονη οικολογική φιλοσοφία αποκαλεί υπερ-αντικείμενα, δηλαδή οντότητες τόσο ευρείας χρονικής και χωρικής διασποράς που ξεπερνούν την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα, γινόμενες ορατές μόνο μέσα από τις επιπτώσεις τους στο τοπικό περιβάλλον.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά αφηρημένο και ρευστό πεδίο μη τοπικής επιρροής, η αφήγηση του Owens διακόπτεται σποραδικά από φευγαλέες, εξαιρετικά ασταθείς αντιληπτικές συμπυκνώσεις, οι οποίες στη μεταγενέστερη ουφολογική ορολογία θα ταυτίζονταν με το αρχέτυπο των εντομοειδών. Για να κατανοήσουμε πώς εδραιώθηκε αυτό το μοτίβο, πρέπει να ανατρέξουμε στο πώς και πότε ξεκίνησε η υποτιθέμενη αλληλεπίδραση, καθώς σύμφωνα με τις προσωπικές σημειώσεις του Owens, η πρώτη καταλυτική επαφή δεν συνέβη στον ουρανό, αλλά στο εσωτερικό του ίδιου του του μυαλού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια πενήντα, με αποκορύφωμα μια σειρά εμπειριών το χίλια εννιακόσια εξήντα πέντε. Ο Owens περιέγραψε ότι βρισκόταν σε μια κατάσταση βαθιάς νοητικής χαλάρωσης όταν ένιωσε μια ξαφνική, βίαιη εσωτερική πίεση, σαν ο εγκέφαλός του να χειρουργούνταν τηλεπαθητικά, και στο οπτικό του πεδίο άρχισαν να σχηματίζονται μορφές που δεν έμοιαζαν με τίποτα ανθρώπινο, βλέποντας δύο τεράστια, μαύρα, γεωμετρικά μάτια που ακτινοβολούσαν μια παγερή, υπολογιστική νοημοσύνη. Οι οντότητες αυτές, τις οποίες αρχικά ονόμασε απλώς Τουίτι, έναν μάλλον παιδικό όρο που χρησιμοποιούσε για να ξορκίσει τον εγγενή τρόμο της εμπειρίας, του μετέδωσαν το μήνυμα ότι είχε επιλεγεί για να γίνει ο επίσημος εκπρόσωπος και ο αγωγός τους στη Γη. Στα κείμενα και τις μαρτυρίες του Owens, οι μορφές αυτές δεν αποτελούν παγιωμένους χαρακτήρες ή διακριτά βιολογικά είδη, αλλά εμφανίζονται ως στιγμιαίες, αισθητηριακές μεταφράσεις μιας παρουσίας που χαρακτηρίζεται από απόλυτη συναισθηματική ουδετερότητα και ψυχρότητα, μια έντονη, διεισδυτική αίσθηση διαρκούς παρατήρησης, και μια μορφή νόησης που στερείται οποιουδήποτε ανθρώπινου ψυχολογικού κινήτρου.

Η βαθύτερη σημασία των εντομοειδών μορφών στην περίπτωση Owens έγκειται στο ότι αντιπροσωπεύουν το ακριβές σημείο όπου η ανθρώπινη γνωστική συσκευή αποτυγχάνει να επεξεργαστεί τη μη ανθρώπινη νοημοσύνη, εμφανιζόμενες ως ένα σφάλμα μετάφρασης μεταξύ της πρωτογενούς, άμορφης εμπειρίας και της ανάγκης της γλώσσας να αποδώσει μορφή στο άγνωστο. Ο Owens εξομολογήθηκε στον ερευνητή του ότι η αίσθηση της παρουσίας τους συνοδευόταν συχνά από έναν χαμηλόσυρτο, ηλεκτρικό βόμβο στο πίσω μέρος του κρανίου του, έναν ήχο που θύμιζε σμήνος εντόμων σε κίνηση, γεγονός που υποδηλώνει ότι η εντομοειδής μορφή δεν ήταν απαραίτητα η πραγματική τους εξωτερική εμφάνιση, αλλά το πλησιέστερο οπτικό και ακουστικό ανάλογο που μπορούσε να επιστρατεύσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να μην καταρρεύσει μπροστά στο τελείως Ξένο. Σε ένα βαθύτερο ψυχολογικό και κοινωνιολογικό επίπεδο, το εντομοειδές αρχέτυπο ενσαρκώνει μια μορφή νοημοσύνης που βασίζεται στο σύστημα και όχι στο άτομο, καθώς η λογική του δεν είναι ψυχολογική, αλλά κυβερνητική, παραπέμποντας άμεσα στη δομή της κυψέλης ή του σμήνους, όπου η λειτουργία του συνόλου υπερβαίνει, εκμηδενίζει και καθοδηγεί την ατομική μονάδα χωρίς την ανάγκη ενός κεντρικού, εγωικού συντονιστή. Στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες, όπου η επέλαση της γραφειοκρατίας, της τεχνολογικής διαμεσολάβησης και των αυτοματοποιημένων συστημάτων ενέτεινε την εμπειρία μιας απρόσωπης, μηχανικής διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής, η εικόνα της εντομοειδούς νοημοσύνης λειτούργησε ως η τέλεια ψυχολογική προβολή αυτών των σύγχρονων, δομικών φόβων. Αυτή η μορφή αλλοτρίωσης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους ανθρωπόμορφους εξωγήινους των περασμένων δεκαετιών, οι οποίοι λειτουργούσαν με βάση μια ατομική, εγωική και ψυχολογικά αναγνωρίσιμη νόηση, προσφέροντας ηθικά μηνύματα και παρηγορητικές διδαχές για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Η ιδιαιτερότητα του Owens έγκειται στο ότι δεν περιορίστηκε σε θεωρητικές διακηρύξεις, αλλά επιζητούσε μανιωδώς την κοινωνική και επιστημονική αναγνώριση, οργανώνοντας αυτό που ο ίδιος ονόμαζε πειράματα ή επιδείξεις ισχύος των Διαστημικές Νοημοσυνών, αποστέλλοντας προειδοποιητικές επιστολές εβδομάδες ή και μήνες πριν από την εκδήλωση μεγάλων καταστροφών. Ένα από τα πιο καταγεγραμμένα και ανατριχιαστικά περιστατικά αφορά τον Τυφώνα David το χίλια εννιακόσια εβδομήντα εννέα, όταν ο Owens, θορυβημένος από την άρνηση των κρατικών φορέων να πάρουν στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις του, απέστειλε επιστολή δηλώνοντας ότι θα ζητούσε από τις Διαστημικές Νοημοσύνες να αλλάξουν την πορεία του τυφώνα που κατευθυνόταν απειλητικά προς τις ακτές της Φλόριντα, ως τιμωρία για την ανθρώπινη αλαζονεία, αλλά και ως τελική απόδειξη των ισχυρισμών του. Ο τυφώνας, ο οποίος ήταν κατηγορίας πέντε και αναμενόταν να ισοπεδώσει το Μαϊάμι, έκανε μια εντελώς ανώμαλη και απότομη στροφή την τελευταία στιγμή, παρακάμπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου, ένα φαινόμενο που άφησε άναυδους τους μετεωρολόγους της εποχής, αλλά για τον Owens, αυτό δεν ήταν σύμπτωση, αλλά μια λεπτομερής αναδιάταξη των πιθανοτήτων από τα ανώτερα συστήματα νοημοσύνης. Ανάλογη υπήρξε και η περίπτωση του πειράματος στο Illinois το χίλια εννιακόσια εβδομήντα ένα, όταν ο Owens αποφάσισε να αποδείξει τις ικανότητές του στην ανάπλαση του καιρού κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης περιόδου ξηρασίας, στέλνοντας επιστολές σε τοπικές εφημερίδες και γεωργικούς συνεταιρισμούς, ορίζοντας μια συγκεκριμένη τριήμερη προθεσμία εντός της οποίας οι Διαστημικές Νοημοσύνες θα προκαλούσαν κατακλυσμιαίες βροχές και σφοδρές καταιγίδες με κεραυνούς. Πράγματι, εντός των προκαθορισμένων ωρών, η πολιτεία επλήγη από μια από τις χειρότερες καταιγίδες των τελευταίων δεκαετιών, η οποία συνοδεύτηκε από πρωτοφανή ηλεκτρική δραστηριότητα.

Η ανάγκη του Owens για επίδειξη ισχύος δεν περιορίστηκε στα μετεωρολογικά φαινόμενα, αλλά επεκτάθηκε και σε κοινωνικά ή αθλητικά γεγονότα, τα οποία χρησιμοποιούσε ως μικρογραφίες της ικανότητάς του να παρεμβαίνει στον ανθρώπινο ιστό. Χαρακτηριστική υπήρξε η απόπειρά του να επηρεάσει τα αποτελέσματα αγώνων αθλητικών ομάδων, όπως οι Miami Dolphins, αποστέλλοντας γραπτές προειδοποιήσεις στις οποίες δήλωνε ότι θα επέβαλλε μια «ψυχική κατάρα» στην ομάδα, προκαλώντας τραυματισμούς και απρόσμενες ήττες, ως απάντηση στην αδιαφορία του κοινού για το έργο του. Όταν η ομάδα πράγματι σημείωσε μια σειρά από αναπάντεχα αρνητικά αποτελέσματα, ο Owens έσπευσε να κατοχυρώσει την επιτυχία του πειράματος, υποστηρίζοντας ότι οι Διαστημικές Νοημοσύνες είχαν τροποποιήσει τις λεπτές κινητικές ικανότητες των αθλητών κατά τη διάρκεια των κρίσιμων δευτερολέπτων του αγώνα. Ακόμα πιο εντυπωσιακός ήταν ο ισχυρισμός του σχετικά με τη μεγάλη συσκότιση της Νέας Υόρκης, ένα γεγονός που βύθισε στο σκοτάδι μια ολόκληρη μητρόπολη και προκάλεσε εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές. Ο Owens ισχυρίστηκε ότι είχε προειδοποιήσει για το συμβάν, παρουσιάζοντας το ως μια εσκεμμένη επίδειξη των οντοτήτων για να αποδείξουν πόσο ευάλωτη είναι η ανθρώπινη τεχνολογική υποδομή απέναντι σε μηχανισμούς που μπορούν να παραλύσουν τα ηλεκτρικά δίκτυα μέσω ηλεκτρομαγνητικών ή νοητικών παρεμβολών. Ο Owens χρησιμοποιούσε αυτά τα ετερόκλητα γεγονότα για να ασκήσει μια ιδιότυπη μορφή γεωπολιτικού εκβιασμού προς την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, απαιτώντας να του παραχωρηθεί ειδικό καθεστώς συμβούλου, καθώς πίστευε ότι οι Διαστημικές Νοημοσύνες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως το απόλυτο αμυντικό και στρατηγικό όπλο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ανατρέποντας τις ισορροπίες ισχύος χωρίς την ανάγκη συμβατικών στρατιωτικών μέσων.

Η πιο συστηματική, εξαντλητική και επιστημονικά υπεύθυνη καταγραφή της περίπτωσης του Owens επιχειρήθηκε από τον κλινικό ψυχολόγο και παραψυχολόγο Jeffrey Mishlove στο μνημειώδες έργο του για τον άνθρωπο της ψυχοκίνησης, προσεγγίζοντας τον Owens μακριά από τις δύο εύκολες και επιστημονικά στείρες οδούς της άκριτης αποδοχής και της ισοπεδωτικής απόρριψης ως απλής, γραφικής απάτης. Ο Mishlove εφάρμοσε μια αυστηρή φαινομενολογική μέθοδο, αντιμετωπίζοντας τον Owens ως μια ανώμαλη εμπειρία της συνείδησης, η οποία έπρεπε να αναλυθεί με τη χρήση ψυχολογικών, πολιτισμικών και γνωσιοθεωρητικών εργαλείων, προσπαθώντας παράλληλα να ελέγξει στατιστικά τις προβλέψεις και τις υποτιθέμενες παρεμβάσεις του σε μακροπρογράμματα καιρικών φαινομένων, διαπιστώνοντας μια σειρά από στατιστικά αξιοσημείωτες συμπτώσεις που προκαλούσαν τους νόμους των πιθανοτήτων. Ωστόσο, το κύριο μεθοδολογικό ενδιαφέρον του ερευνητή δεν επικεντρώθηκε στην αναζήτηση μιας οριστικής απόδειξης της ψυχοκίνησης, αλλά στη μελέτη της δομής του ερμηνευτικού συστήματος του Owens, εξετάζοντας τις επιστολές του ως πρωτογενές κειμενικό υλικό, μέσα από το οποίο αναδυόταν μια εσωτερικά συνεκτική κοσμοθεωρία, όπου η σκέψη, η πρόθεση και τα εξωτερικά, αντικειμενικά γεγονότα παρουσιάζονται ως συνδεδεμένα μέσω ενός κοινού υποβάθρου νοημοσύνης, αναγκάζοντας τον μελετητή να επανεξετάσει τα όρια της σχέσης μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, εσωτερικής εμπειρίας και εξωτερικού κόσμου.

Αν απογυμνώσουμε την αφήγηση του Owens από την ουφολογική ορολογία της διαστημικής εποχής, γίνεται άμεσα φανερό ότι το μοντέλο λειτουργίας του πατάει γερά πάνω σε πανάρχαιες σαμανικές και αποκρυφιστικές παραδόσεις, καθώς ο Owens, ως αγωγός, δεν διαφέρει από τον Σαμάνο της φυλής, ο οποίος εισέρχεται σε κατάσταση έκστασης για να επικοινωνήσει με τα πνεύματα του δάσους ή του καιρού, προκειμένου να εξασφαλίσει τη βροχή ή να αποτρέψει μια καταστροφή. Στη σαμανική κοσμοθέαση, ο κόσμος είναι έμψυχος και διαπερνάται από ένα δίκτυο αόρατων δυνάμεων, και ο Σαμάνος, όπως και ο Owens, δεν κατέχει τη δύναμη, αλλά κατέχει την τεχνογνωσία να γίνεται κούφιο καλάμι ώστε να διέλθει η δύναμη μέσω αυτού. Παράλληλα, η περίπτωση Owens παρουσιάζει μια εκπληκτική δομική συγγένεια με τη Μαγεία του Χάους, ένα ριζοσπαστικό αποκρυφιστικό κίνημα που αναδύθηκε ακριβώς την ίδια περίοδο, κατά τη δεκαετία του χίλια εννιακόσια εβδομήντα, οι υποστηρικτές του οποίου διατείνονται ότι η αντικειμενική πραγματικότητα δεν είναι σταθερή, αλλά διαμορφώνεται από τις πεποιθήσεις και την εστιασμένη πρόθεση του υποκειμένου, χρησιμοποιώντας οπτικά σύμβολα για να φυτέψουν μια πρόθεση στο ασυνείδητο και να αλλάξουν τις πιθανότητες εκδήλωσης ενός γεγονότος. Ο Owens λειτουργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μιας και οι επιστολές του, οι οποίες συχνά περιείχαν περίεργα σχέδια, γεωμετρικά σχήματα και επαναλαμβανόμενες φράσεις, δεν ήταν απλώς μέσα ενημέρωσης, αλλά μαγικά εργαλεία εστίασης της πρόθεσης, ενώ η εμμονή του με την απόλυτη βεβαιότητα της επιτυχίας του, μια κατάσταση που στη Μαγεία του Χάους ονομάζεται γνώση, ήταν το απαραίτητο ψυχικό καύσιμο για να λυγίσει ο ιστός των πιθανοτήτων προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε.

Η ιστορική και δομική ιδιαιτερότητα του Ted Owens γίνεται απόλυτα κατανοητή όταν η περίπτωσή του αντιπαραβληθεί με τη μεταγενέστερη ουφολογική παράδοση των δεκαετιών του χίλια εννιακόσια ογδόντα και χίλια εννιακόσια ενενήντα, όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε μέσα από το έργο των Whitley Strieber, Budd Hopkins και David Jacobs. Στον Owens, οι Διαστημικές Νοημοσύνες και οι εντομοειδείς εκδηλώσεις τους χαρακτηρίζονται από μια θεμελιώδη αφηγηματική ρευστότητα, καθώς δεν υπάρχουν σταθερά οικοσυστήματα, ιεραρχίες ή συγκεκριμένοι βιολογικοί ρόλοι, αλλά όλα βρίσκονται σε μια κατάσταση διαρκούς αντιληπτικού γίγνεσθαι, σε αντίθεση με τη μεταγενέστερη παράδοση των αφηγήσεων απαγωγής που προχώρησε σε μια διαδικασία πολιτισμικής κρυστάλλωσης και μυθολογικής σταθεροποίησης αυτών των μορφών. Η διαδικασία αυτή εκκινεί από το επίπεδο του ρευστού σήματος, όπου οι εντομοειδείς μορφές εμφανίζονται ως ασταθή, άμορφα σήματα της αντίληψης, προχωρά στο επίπεδο του επαναλαμβανόμενου μοτίβου, όπου οι μαρτυρίες διαφορετικών υποκειμένων αρχίζουν να συγκλίνουν σε κοινά οπτικά και αισθητηριακά χαρακτηριστικά, και καταλήγει στο επίπεδο της αφηγηματικής αυτονομίας, όπου οι εντομοειδείς παγιώνονται ως ανώτεροι διοικητές και διαχειριστές, αποκτώντας σταθερό ρόλο σε ιεραρχίες. Στο έργο του David Jacobs, για παράδειγμα, οι εντομοειδείς παύουν να είναι σφάλματα μετάφρασης της συνείδησης και μετατρέπονται σε συγκεκριμένες, υλικές οντότητες που κατέχουν την ανώτατη ιεραρχική θέση στα προγράμματα αναπαραγωγής και γενετικής επιβολής των εξωγήινων, καθοδηγώντας τους χαμηλότερους στην ιεραρχία Γκρίζους, ενώ αντίστοιχα, στο έργο του Whitley Strieber, η επαφή με τα όντα περιγράφεται ως μια βαθιά σωματική, τραυματική αλλά και εσωτερική, μυστικιστική εμπειρία. Ο Owens διαφοροποιηθεί ριζικά και από τις δύο αυτές τάσεις, διότι η δική του εμπειρία δεν είναι ούτε ο βιολογικός και γενετικός βιασμός, ούτε η εσωτερική, ψυχοπνευματική μεταμόρφωση που συναντάμε και στο έργο του John Mack, αλλά παραμένει αυστηρά δομική, μαθηματική και κοσμολογική, με τις Διαστημικές Νοημοσύνες να μην ενδιαφέρονται για το ανθρώπινο DNA ούτε για τη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής, αλλά για τη διαχείριση και την αναδιάταξη του συστήματος της πραγματικότητας.

Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση του Owens, όπου το φαινόμενο αρνείται πεισματικά να περιοριστεί είτε στην καθαρή εξωτερική αντικειμενικότητα είτε στην απλή εσωτερική ψυχοπαθολογία, φωτίζεται μοναδικά από τη θεωρία που ανέπτυξε ο Carl Jung για τα ιπτάμενα αντικείμενα ως έναν σύγχρονο μύθο πραγμάτων που βλέπονται στον ουρανό. Ο Jung πρότεινε ότι τα UFO και οι συνοδές τους οντότητες μπορούν να κατανοηθούν ως προβολές του συλλογικού ασυνείδητου, οι οποίες εκδηλώνονται σε περιόδους έντονης πολιτισμικής και υπαρξιακής κρίσης, εισάγοντας την κρίσιμη έννοια της ψυχοειδούς φύσης των αρχετύπων, σύμφωνα με την οποία, στα βαθύτερα στρώματά του, το συλλογικό ασυνείδητο παύει να είναι αποκλειστικά ψυχικό και αγγίζει την ίδια την υλική πραγματικότητα. Ένα ψυχοειδές αρχέτυπο κινείται σε ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου η διάκριση μεταξύ πνεύματος και ύλης αίρεται, με αποτέλεσμα να μην παράγει απλώς μια εσωτερική ψευδίσθηση, αλλά να μπορεί να προκαλέσει αντικειμενικά, φυσικά συμβάντα στον εξωτερικό κόσμο μέσω της συγχρονικότητας. Αυτή ακριβώς η ψυχοειδής δυναμική προσωποποιείται στην περίπτωση του Ted Owens, όπου οι Διαστημικές Νοημοσύνες και οι εντομοειδείς συμπυκνώσεις τους λειτουργούν ως το λειτουργικό και το εικονογραφικό επίπεδο του ίδιου ακριβώς φαινομένου, με το πρώτο να αφορά το πώς δρα η μη ανθρώπινη νοημοσύνη πάνω στον ιστό των πιθανοτήτων και το δεύτερο να αφορά το πώς φαίνεται αυτή η δράση όταν η ανθρώπινη συνείδηση προσπαθεί να τη μορφοποιήσει οπτικά, αναδεικνύοντας τον Owens όχι ως έναν απλό επαφικό ή απαχθέντα, αλλά ως μια καθαρά μεταβατική φιγούρα, έναν ζωντανό διαμεσολαβητικό κρίκο όπου η εξωγήινη μορφή απογυμνώθηκε από τα βιολογικά της προσωπεία και αποκαλύφθηκε ως καθαρή, απρόσωπη και μη τοπική νοημοσύνη.

Η τελική αποτίμηση της περίπτωσης του Ted Owens δεν μπορεί να είναι οντολογική, αλλά οφείλει να είναι αυστηρά γνωσιοθεωρητική, μιας και η αξία της αφήγησής του δεν κρίνεται από την ανάγκη να αποφανθούμε αν οι ισχυρισμοί του ήταν αληθείς ή ψευδείς με βάση ένα θετικιστικό μοντέλο σκέψης, αλλά από τη δυνατότητα που προσφέρει να μελετήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο ανθρώπινος νους οργανώνει, δομεί και νοηματοδοτεί εμπειρίες που υπερβαίνουν τα υπάρχοντα κατηγοριακά και γνωστικά του σχήματα. Οι Διαστημικές Νοημοσύνες και το εντομοειδές αρχέτυπο δεν αποτελούν αντικείμενα προς θετική ανακάλυψη, αλλά οριακές έννοιες της ανθρώπινης αντίληψης, αντιπροσωπεύοντας το σημείο εκείνο όπου η συνείδηση παύει να λειτουργεί ως αυτόνομο κέντρο δράσης και συνειδητοποιεί την ιδιότητά της να αποτελεί σημείο μετάδοσης και διαμεσολάβησης. Η επίμονη επιστροφή αυτών των μορφών στην ανθρώπινη γραμματεία και μυθολογία, υπό διαφορετικές ονομασίες και πολιτισμικούς μανδύες ανά τους αιώνες, αναδεικνύει μια κοινή, σταθερή δομή, την ανάγκη δηλαδή αντιπαραβολής του ανθρώπου με μια νοημοσύνη χωρίς πρόσωπο, μια παρουσία χωρίς σωματική εντοπισιμότητα και μια επιρροή χωρίς ορατή πηγή. Σε τελευταία ανάλυση, ο Ted Owens και το πολυσύνθετο φαινόμενο που τον περιέβαλλε δεν προσφέρουν καθησυχαστικές απαντήσεις, αλλά ένα ριζοσπαστικό μοντέλο ερωτήσεων, αναγκάζοντάς μας να στρέψουμε το βλέμμα από το αντικείμενο της παρατήρησης στον ίδιο τον μηχανισμό της παρατήρησης, έτσι ώστε το φαινόμενο των UFO, ιδωμένο μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου της ψυχοκίνησης, να παύει να είναι μια αναζήτηση για το τι υπάρχει εκεί έξω και να μετατρέπεται σε μια βαθιά, αποκαλυπτική χαρτογράφηση του τρόπου με τον οποίο η ίδια η ανθρώπινη συνείδηση κατασκευάζει, μορφοποιεί και γεννά αυτό το εκεί έξω κάθε φορά που επιχειρεί να το προσεγγίσει και να το περιγράψει.

Ερώτηση. Μπορείτε να μου πείτε για μερικά από αυτά τα πράγματα, ή θαύματα όπως τα αποκαλείτε, που έχουν κάνει οι Si — όταν έχετε ειδοποιήσει κυβερνητικές υπηρεσίες και επιστήμονες εκ των προτέρων για αυτά τα συμβάντα; Νομίζω είπατε ότι είχατε 180 περιπτώσεις.

Απάντηση. Ναι. 183 θαύματα, για την ακρίβεια, όλα τεκμηριωμένα. Τα συγκεντρώνω όλα αυτά σε μορφή βιβλίου, το οποίο θα ακολουθήσει τον πρώτο τόμο. Στο πρώτο βιβλίο θα κάνω αναφορές σε ορισμένα από αυτά τα θαύματα και θα τα περιγράψω ενσυντομία. Αλλά στο βιβλίο μου που θα κυκλοφορήσει αργότερα, με τίτλο «ΕΡΓΑΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ UFO» (I WORKED FOR THE UFO CREATURES), θα αναλύσω όλες αυτές τις περιπτώσεις λεπτομερώς. Φυσικά, τίποτα παρόμοιο με αυτό το βιβλίο δεν έχει γραφτεί ποτέ, με εξαίρεση τα βιβλία του Μωυσή στη Βίβλο.

Σε αυτό το σημείο, εξαντλημένοι και οι δύο από τη συνέντευξη, ολοκληρώσαμε. Από όλο αυτό το υλικό... ο αναγνώστης μπορεί τώρα να μάθει αληθινά γεγονότα για τα UFO που δεν έχουν τυπωθεί ή αποκαλυφθεί ποτέ ξανά στο παρελθόν, και μπορεί να έχει μια εξαιρετική ιδέα για το πώς να επιδιώξει να έρθει σε επαφή με τα ίδια τα UFO. Λάβατε αυτές τις πληροφορίες από τον μοναδικό ζωντανό άνθρωπο που μπορεί να επικοινωνήσει αμφίδρομα με τις νοημοσύνες των UFO, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ.
PK Man (Ted Owens)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Καθώς αυτό το βιβλίο βρισκόταν στο τελικό στάδιο της εκδοτικής παραγωγής, ενημερώθηκα από τις Διαστημικές νοημοσύνες ότι κάθε αντίτυπο θα είναι κωδικοποιημένο (φορτισμένο), έτσι ώστε όποιος το διαβάζει να ενεργοποιεί δύναμη από μια άλλη διάσταση, φέρνοντας τον αναγνώστη σε άμεση επαφή (en rapport) με τους ίδιους.
Ο Συγγραφέας

Βιβλιογραφία

Mishlove, Jeffrey. The PK Man: A True Story of Mind Over Matter. Charlottesville: Hampton Roads Publishing Company, 2000.

Owens, Ted. How to Contact Space Intelligences. (Ιδιωτική έκδοση / Αρχειακό υλικό), 1969.