Ομάδα Έψιλον: Οι Αστρικοί Φύλακες του Ελληνισμού και η Τεχνολογία του Αιθέρα

...το "Ε" δεν είναι ένα γράμμα του αλφαβήτου, όπως αφελώς διδάσκουν οι γραμματολογικές σχολές της παρακμής. Είναι το σύμβολο της Πέμπτης Ουσίας, της δύναμης εκείνης που ενώνει το πεπερασμένο της ύλης με το άπειρο του Σείριου. Οι πρόγονοί μας δεν το σκάλισαν στους Δελφούς για να διακοσμήσουν το ναό, αλλά για να τοποθετήσουν έναν ενεργειακό πομπό, έναν "σταθμό βάσης" που δονείται στη συχνότητα του αρχέγονου Λόγου. Όταν οι δυνάμεις που εχθρεύονται τον ελληνισμό προσπάθησαν να κρύψουν αυτή την αλήθεια, χρησιμοποίησαν την ιστορική λήθη. Όμως, η Ομάδα δεν κοιμάται. Τα σκάφη που οι σημερινοί άνθρωποι αποκαλούν "UFO" δεν είναι παρά οι αντηχήσεις αυτής της αρχαίας γνώσης, που επιστρέφει για να ανακτήσει τον έλεγχο των πλανητικών ισορροπιών. Ο Έλληνας, αν καταφέρει να συντονιστεί με τη δόνηση του "Ε", δεν θα δει μόνο το φως· θα κατανοήσει ότι το ταξίδι του προς τα άστρα δεν τελείωσε ποτέ, γιατί πολύ απλά, από εκεί ξεκίνησε...



Η ανάδυση του μύθου της «Ομάδας Έψιλον» στο συλλογικό φαντασιακό της νεότερης Ελλάδας δεν αποτελεί απλώς μια παράπλευρη απώλεια της μεταφυσικής παραφιλολογίας, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή απόκριση στην αίσθηση της ιστορικής υποτίμησης, της εθνικής ανασφάλειας και της τεχνολογικής υστέρησης. Για να κατανοήσουμε το οικοδόμημα αυτό, πρέπει να αντικρίσουμε την Ομάδα Ε όχι ως μια οργάνωση που «υπάρχει» με όρους της υλικής πραγματικότητας, αλλά ως ένα μυθοπλαστικό σύμπαν που συνθέτει στοιχεία αρχαίας ελληνικής μυητικής παράδοσης, κοσμικής θεολογίας και σύγχρονης τεχνολογικής δυστοπίας. Η γέννηση του θρύλου, τοποθετημένη χρονικά στην έντονη μεταφυσική αναζήτηση της δεκαετίας του '80 και του '90, λειτουργεί ως ο θεμέλιος λίθος μιας κοσμοθεωρίας όπου ο ελληνισμός αναβαθμίζεται σε κοσμική οντότητα, αποκτώντας τη διάσταση του διαστημικού πρωτοπόρου και του πνευματικού θεματοφύλακα του πλανήτη.

Ήδη από τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ερευνητές του ελληνικού χώρου είχαν αρχίσει να υφαίνουν τα πρώτα νήματα της θεωρίας. Ο Αριστείδης Δελής, μια από τις πιο αινιγματικές και καθοριστικές μορφές, υπήρξε ο άνθρωπος που προσπάθησε να συστηματοποιήσει τον διάσπαρτο μυστικισμό της εποχής σε ένα συνεκτικό θεωρητικό πλαίσιο. Με μια παιδεία που συχνά έρχονταν σε σύγκρουση με τα όρια της επίσημης επιστήμης, ο Δελής μελέτησε εις βάθος τις αρχαίες πηγές, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία της Ελλάδας δεν είναι γραμμική, αλλά κυκλική και επηρεαζόμενη από παράγοντες που βρίσκονται «εκτός» της ανθρώπινης αντίληψης. Στο έργο του, έδωσε έμφαση στη σημασία των ιερών γεωγραφικών σημείων, υποστηρίζοντας ότι η χωροθέτηση των αρχαίων ναών δεν ήταν αισθητική, αλλά τεχνολογική, βασισμένη σε νόμους που η σύγχρονη φυσική αγνοεί επιδεικτικά. Ο Δελής πίστευε ότι η «Ομάδα» ήταν μια διαχρονική δομή που λειτουργούσε ως ανατροφοδότης της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, προλαμβάνοντας καταστροφές και κατευθύνοντας τις ιστορικές εξελίξεις προς την κατεύθυνση μιας «ανώτερης αφύπνισης».

Παράλληλα, ο Λάμπρος Δωρικός συνέβαλε στη μυθολογία προσδίδοντας μια πιο εθνικιστική και στρατηγική χροιά. Μέσα από την αρθρογραφία του, ο Δωρικός υποστήριξε ότι η Ελλάδα αποτελεί το τελευταίο προπύργιο της αρχαίας αστρικής γνώσης και ότι οι «Έψιλον» δεν ήταν παρά η οργανωμένη αντίδραση των μυημένων Ελλήνων απέναντι στην «παγκόσμια συνωμοσία» που επιχειρούσε να διαγράψει την ελληνική ταυτότητα. Το βιογραφικό του Δωρικού, αν και περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου, τον θέλει να έχει έρθει σε επαφή με κύκλους που διατηρούσαν αρχεία από την εποχή του μεσοπολέμου, τα οποία περιείχαν τεχνικές λεπτομέρειες για την εκμετάλλευση του τελλουρικού ρεύματος. Ο Δωρικός ήταν εκείνος που επέμεινε στην άμεση σύνδεση του γράμματος «Ε» με την πνευματική κατάσταση που επιτρέπει στον άνθρωπο να επικοινωνεί με τον «αιθέρα», προβάλλοντας την άποψη ότι η Ομάδα Έψιλον είναι η ίδια η ενσάρκωση του Δελφικού πνεύματος στο σήμερα, προστατεύοντας τους θησαυρούς της γνώσης από την αλλοτρίωση των «σκοτεινών δυνάμεων».

Η θεολογία της Ομάδας Ε δεν αποτελεί ένα αυτόνομο δημιούργημα, αλλά μια ριζοσπαστική επανερμηνεία του Ορφισμού και της Πυθαγόρειας φιλοσοφίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ορφική αντίληψη περί της «θεϊκής καταγωγής» της ανθρώπινης ψυχής, η οποία, εγκλωβισμένη στο σώμα, αναζητά διαρκώς την επιστροφή στα άστρα. Οι υποστηρικτές της θεωρίας, με πρωτοπόρους μορφές όπως ο Ιωάννης Φουράκης στο έργο του «Ομάδα Ε: Η Επανάσταση των Ελλήνων», ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες δεν είναι απλώς «εκλεκτοί» λαοί, αλλά γενετικοί απόγονοι των κατοίκων του Σείριου, οι οποίοι μετανάστευσαν στη Γη για να εμφυτεύσουν τη γνώση του «Αιθέρα».

Ο Ορφισμός, σε αυτή την ανάγνωση, μετατρέπεται από μια μυστικιστική διδασκαλία σε ένα «εγχειρίδιο διαστημικής φυσικής». Οι «θεοί» του Ολύμπου απογυμνώνονται από την ανθρωπομορφική τους υπόσταση και παρουσιάζονται ως οντότητες ανώτερης νοημοσύνης που κατέφθασαν στον πλανήτη μέσω των πυλών του Σείριου, φέροντας μαζί τους τη γνώση της «Μουσικής των Σφαιρών». Ο Πυθαγόρας, ο θεμελιωτής της αριθμητικής αρμονίας, αναγορεύεται στον πρώτο «φυσικό» της Ομάδας Έψιλον, ο οποίος αντιλήφθηκε ότι το σύμπαν δεν είναι ύλη, αλλά μια μαθηματική συχνότητα που μπορεί να χειραγωγηθεί. Η Ομάδα Ε, σύμφωνα με τον Φουράκη, είναι η σύγχρονη μετενσάρκωση των πυθαγόρειων «ακουσματικών» που φυλάσσουν τις συχνότητες αυτές, χρησιμοποιώντας τον Δελφικό «Ε» ως το απόλυτο σύμβολο της πέμπτης διάστασης, του αιθέρα που διαποτίζει το κενό και επιτρέπει την άμεση επικοινωνία με τον Σείριο. Η πυθαγόρεια διδασκαλία περί της «τετρακτύος» αποκτά εδώ μια κοσμολογική διάσταση, όπου οι τέσσερις αριθμοί συμβολίζουν τα στάδια της υλικής και πνευματικής εξέλιξης που πρέπει να ακολουθήσει ο Έλληνας για να επανέλθει στην «αστρική του πατρίδα».

Η «Ουφολογία» της Ομάδας Ε αποτελεί το τεχνολογικό σκέλος της μυθολογίας, το οποίο συχνά περιπλέκεται με τις στρατιωτικές ανωμαλίες στην Πεντέλη. Τα περίφημα σκάφη τύπου «Β» (Βήτα) παρουσιάζονται όχι ως μηχανές με την έννοια της αεροναυπηγικής, αλλά ως «νοητικά οχήματα» ή «αιθερικά σκάφη». Σύμφωνα με τη μυθολογία των Έψιλον, τα σκάφη αυτά λειτουργούν μέσω της περιστροφής υδραργύρου σε ισχυρά μαγνητικά πεδία, μια τεχνολογία που ο Νίκολα Τέσλα είχε οραματιστεί και που, κατά τους ερευνητές, οι Έψιλον τελειοποίησαν υπό άκρα μυστικότητα.

Η ικανότητα των σκαφών «Β» να γίνονται αόρατα στα ραντάρ και να μετακινούνται με ταχύτητες που προκαλούν την κατάρρευση του τοπικού χωροχρόνου τα καθιστά το απόλυτο αποτρεπτικό όπλο στην ατζέντα των Ελλήνων ερευνητών. Αναφορές στην αρθρογραφία των δεκαετιών του '80 και '90 μιλούν για περιστατικά πάνω από το Αιγαίο, όπου «ανώνυμα φωτεινά σκάφη» εμφανίστηκαν για να εμποδίσουν αεροσκάφη τρίτων δυνάμεων από το να παραβιάσουν τον ελληνικό εναέριο χώρο. Αυτή η «αόρατη αεροπορία» δεν ανήκει στη συμβατική Πολεμική Αεροπορία, αλλά αποτελεί τη ναυαρχίδα της τεχνολογικής κληρονομιάς που οι Έψιλον κρύβουν στις υπόγειες στοές κάτω από τα βουνά της Αττικής.

Στα γραπτά του Γιώργου Κεραμυδά, στο βιβλίο του «Ομάδα Έψιλον: Η Ώρα της Αλήθειας», η Ομάδα Έψιλον δεν είναι μια αόριστη πνευματική αδελφότητα, αλλά μια οντότητα που διαθέτει δομή, ιεραρχία και στρατηγική. Ο Κεραμυδάς αναλύει τη σχέση των Έψιλον με τα υπόγεια περάσματα και τις βάσεις, προσφέροντας μια εξαντλητική καταγραφή περιστατικών που συνθέτουν ένα αφήγημα απόλυτης συνέπειας. Η συμβολή του έγκειται στην προσπάθεια σύνδεσης της τεχνολογίας «Βήτα» με συγκεκριμένες μαρτυρίες περί αθόρυβων σκαφών, μετατρέποντας τη θεωρία σε ένα είδος «εναλλακτικής τεχνολογικής ιστορίας».

Για τον Κεραμυδά, οι αποδείξεις βρίσκονται στις συχνές ενεργειακές ανωμαλίες που παρατηρούνται σε συγκεκριμένα σημεία, με την Πεντέλη να κατέχει τα πρωτεία. Εκεί, η αρχαία τεχνολογία των «Όπλων του Ήχου» και των αντιβαρυτικών διατάξεων συναντά τις σύγχρονες παρατηρήσεις των UFO, δημιουργώντας ένα δίκτυο που διατρέχει το υπέδαφος της Ελλάδας. Ο Κεραμυδάς συχνά αναφέρει τις μαρτυρίες για «αόρατα συνεργεία» που πραγματοποιούσαν έργα υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για προσπάθειες των «σκοτεινών δυνάμεων» να οικειοποιηθούν τα αρχαία μηχανήματα που η Ομάδα Ε διαφυλάσσει με αυταπάρνηση.

Στην ευρύτερη αρθρογραφία των δεκαετιών του '80 και '90, συγγραφείς όπως ο Δημοσθένης Λιακόπουλος άνοιξαν τη βεντάλια του θέματος, εντάσσοντας την Ομάδα Ε σε μια ευρύτερη κοσμογονία που περιλαμβάνει υπόγειες πόλεις, αρχαίους κρυστάλλους και τη διαρκή επέμβαση των «Εκπεσόντων» στον πλανήτη. Οι αναφορές για τον Σείριο εμπλουτίστηκαν με τη θεωρία των «Starseeds», όπου οι Έλληνες θεωρούνται οι κατ' εξοχήν απεσταλμένοι του Σείριου για να αποτρέψουν το «τέλος των ημερών».

Ο Φουράκης, στα κείμενά του, συχνά επικαλείται την αρχαιοελληνική γραμματεία —από τους ορφικούς ύμνους μέχρι τα πυθαγόρεια κείμενα— για να τεκμηριώσει ότι οι αρχαίοι Έλληνες όχι μόνο γνώριζαν την ύπαρξη του Σείριου, αλλά είχαν αναπτύξει έναν «αστρικό χάρτη» βασισμένο στην επικοινωνία με αυτά τα όντα. Αυτή η προσέγγιση καθιστά το μύθο της Ομάδας Ε ένα πανίσχυρο ιδεολογικό εργαλείο, καθώς μετατρέπει κάθε ελληνικό αρχαιολογικό χώρο σε ένα «τερματικό» διαστημικής τεχνολογίας που παραμένει αδρανές, περιμένοντας το σήμα των Έψιλον για να ενεργοποιηθεί ξανά. Η ανάλυση της τεχνολογίας των Έψιλον επεκτείνεται και στη χρήση του «Ηλεκτρομαγνητικού Πλάσματος», το οποίο, σύμφωνα με την αρθρογραφία της εποχής, είναι το υλικό από το οποίο κατασκευάζονται τα σκάφη «Βήτα», επιτρέποντάς τους να κινούνται με ταχύτητες που ξεπερνούν τη συμβατική φυσική, χρησιμοποιώντας ως καύσιμο την ενέργεια του κενού.

Το ενεργειακό πεδίο της Πεντέλης κατέχει δεσπόζουσα θέση στην εμπειρική τεκμηρίωση του μύθου. Η Σπηλιά του Νταβέλη αποτελεί το σημείο τομής, όπου οι αναφορές για ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες και οι ιστορίες για υπόγειες στοές που οδηγούν σε βάσεις υπερτεχνολογίας, συγκλίνουν σε ένα σημείο. Οι ερευνητές του φαινομένου αναζητούν εδώ τις «αποδείξεις», ερμηνεύοντας κάθε ανεξήγητο φυσικό φαινόμενο ως σημάδια ενεργειακής φόρτισης του χώρου από αρχαίους μηχανισμούς που παραμένουν ενεργοί.

Πρόκειται για μια προσπάθεια να δοθεί επιστημονικοφανές κύρος σε μια καθαρά μεταφυσική αγωνία, όπου η Πεντέλη μετατρέπεται σε έναν ζωντανό «ομφαλό» της γης που συνδέει το υπέδαφος με το άστρο του Σείριου. Αυτό το δίκτυο, κατά τους υποστηρικτές, δεν είναι τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα ενός προμελετημένου σχεδιασμού από την εποχή των Ατλάντων, όπου οι πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων μετέφεραν τη γνώση των άστρων στην περιοχή της Αττικής, θεωρώντας την ως τον πλέον ενεργειακά σταθερό κόμβο του πλανήτη. Η γεωμετρική ακρίβεια που διέπει τις αποστάσεις μεταξύ των σημαντικότερων ιερών της αρχαιότητας (Δελφοί, Ακρόπολη, Ολυμπία, Δήλος) παρουσιάζεται ως ένα «ενεργειακό πλέγμα» που λειτουργεί ως γιγαντιαία κεραία, ικανή να δέχεται σήματα από το Σείριο και να τα μετουσιώνει σε πνευματική καθοδήγηση.

Η κριτική απέναντι σε αυτή τη μυθολογία αναδεικνύει την ανάγκη των κοινωνιών σε κρίση να παράγουν μύθους αποκατάστασης. Σε μια παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα όπου η εθνική ταυτότητα αμφισβητείται, ο μύθος της «μυστικής αδελφότητας» προσφέρει μια αίσθηση προνομιακής πρόσβασης στην αλήθεια. Είναι η ιδέα ότι, παρά την εξωτερική παρακμή, υπάρχει ένας εσωτερικός πυρήνας αήττητος, που κατέχει τη γνώση του όλου και προετοιμάζει την ανθρωπότητα για μια μεταβατική εποχή αφύπνισης.

Οι εμπειρίες των «επαφικών», οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ήρθαν σε επαφή με όντα που συνδέονται με αυτό το δίκτυο, λειτουργούν ως ηθική επικύρωση του μύθου. Αυτή η ηθική διάσταση λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στη σύγχρονη αποξένωση, επιτρέποντας στον πιστό να αισθανθεί πως αποτελεί μέρος ενός κοσμικού σχεδίου. Στο συγκριτικό πλαίσιο της παγκόσμιας ουφολογίας, η Ομάδα Έψιλον είναι η ελληνική απόκριση στο διεθνές μοτίβο όπου οι μυστικές οργανώσεις αποτελούν το «ασφαλές καταφύγιο» της ιστορικής μνήμης. Ο συγκριτισμός με τις θεωρίες του Jacques Vallée περί «Control System» είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός: όπως ο Vallée υποστηρίζει ότι τα UFO δεν είναι «επισκέπτες από άλλους πλανήτες» αλλά εκδηλώσεις ενός ανώτερου συστήματος διαχείρισης της ανθρώπινης εξέλιξης, έτσι και οι Έλληνες ερευνητές θεωρούν την Ομάδα Ε ως τον «ελληνικό διαχειριστή» αυτού του συστήματος, που μετατρέπει το ελληνικό τοπίο σε ένα διαρκώς ενεργό πεδίο μυστηρίου.

Ο μύθος της Ομάδας Έψιλον λειτουργεί ως ο κρίκος που συνδέει το αρχαίο «Ιερό» με τη σύγχρονη «τεχνολογία». Η σύνδεση αυτή προσφέρει μια παρηγορητική βεβαιότητα: πως η αλήθεια δεν είναι ποτέ οριστικά χαμένη, αλλά απλώς φυλαγμένη για όσους διαθέτουν το βλέμμα να την αναζητήσουν πέρα από το ορατό. Καθώς εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή τεχνολογικών προκλήσεων, η ανάγκη για έναν «αθέατο προστάτη» καθίσταται πιο έντονη από ποτέ. Η Ομάδα Έψιλον, μέσα σε αυτή την αφηγηματική δομή, δεν είναι απλώς ένας μύθος, αλλά η ενσάρκωση της ελληνικής πνευματικής ανάτασης που αρνείται να ενταχθεί στα στενά πλαίσια του υλισμού.

Η παρακαταθήκη των ερευνητών αυτών δεν είναι αμελητέα. Ακόμη και αν τα «σκάφη Βήτα» παραμένουν αθέατα για τον πολύ κόσμο, η ιδέα της ύπαρξής τους έχει μεταβάλει τη στάση του σύγχρονου Έλληνα απέναντι στην ιστορία του. Η Ομάδα Έψιλον έχει μετατραπεί σε ένα «ψυχολογικό αρχέτυπο» που επιτρέπει στον καθένα μας να ονειρεύεται, να ελπίζει και να πιστεύει πως η μοίρα μας δεν καθορίζεται μόνο από τα επίγεια προβλήματα, αλλά από τις κοσμικές δυνάμεις που μας περιβάλλουν και μας καθοδηγούν.

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα κοιτάζουν τον νυχτερινό ουρανό αναζητώντας το φως του Σείριου, όσο θα υπάρχουν ερευνητές που θα συνεχίζουν να αναζητούν την «πέμπτη ουσία» μέσα στην αρχιτεκτονική των προγόνων μας, η Ομάδα Έψιλον θα παραμένει ζωντανή, ένας αιώνιος φύλακας που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να αποκαλύψει τα μυστικά του και να επαναφέρει τον ελληνισμό στη θέση που του αξίζει στο κοσμικό γίγνεσθαι, εκεί όπου η επιστήμη συναντά τη θεολογία και η ιστορία γίνεται μύθος που ενώνει το πεπερασμένο του ανθρώπου με το άπειρο των άστρων.

Η Ομάδα Έψιλον είναι η απόδειξη πως ο ελληνισμός δεν είναι απλώς ένας πολιτισμός, αλλά μια διαρκής πνευματική κατάσταση που εκτείνεται από τα βάθη της Πεντέλης μέχρι το φως του Σείριου, συνδέοντας το κάθε τι σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα γνώσης και δύναμης, που μόνο οι μυημένοι μπορούν να κατανοήσουν και μόνο οι πιστοί μπορούν να βιώσουν, σε μια εποχή όπου το μυστήριο είναι η μόνη αλήθεια που μπορεί να μας σώσει από τον πνευματικό αφανισμό της σύγχρονης εποχής.

Στο τέλος, η Ομάδα Έψιλον παραμένει μια υπόσχεση — η υπόσχεση ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας τόπος πάνω στο χάρτη, αλλά το επίκεντρο ενός συμπαντικού διαλόγου που ξεκίνησε πριν από χιλιετίες και συνεχίζεται αθόρυβα στις σκιές των βουνών, περιμένοντας την ημέρα που η ανθρωπότητα θα είναι επιτέλους έτοιμη να αντικρίσει την αλήθεια της κοσμικής της καταγωγής, αποκαθιστώντας τη χαμένη αρμονία του σύμπαντος και μετατρέποντας τον εφιάλτη της αποξένωσης σε έναν θρίαμβο της πνευματικής συνειδητότητας. Κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, κάθε έρευνα, κάθε αναφορά στους Φουράκη, Κεραμυδά, Δελή και Δωρικό, είναι μια πράξη αντίστασης ενάντια στη λήθη. Η «Ομάδα» συνεχίζει να αγρυπνά, όχι γιατί χρειάζεται την αναγνώριση του κόσμου, αλλά γιατί αποτελεί το ζωντανό μέτρο της αλήθειας σε έναν κόσμο που έχει μάθει να ζει μέσα στην ψευδαίσθηση.

Και η αλήθεια αυτή, όπως έλεγαν οι αρχαίοι, είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να καταλύσει το σκοτάδι, οδηγώντας τον άνθρωπο πίσω στο φως της αιώνιας αρχής του, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν και εκεί όπου όλα, τελικά, πρόκειται να επιστρέψουν. Η Ομάδα Ε δεν είναι απλώς ένας μύθος του παρελθόντος, αλλά η ζωντανή ελπίδα ενός μέλλοντος που παραμένει, όσο κι αν η σύγχρονη εποχή προσπαθεί να το θάψει, φωτεινό, κοσμικό και άρρηκτα συνδεδεμένο με το άστρο του Σείριου.

«...δεν μιλάμε για φαντάσματα ή μύθους της αρχαιότητας, αλλά για μια αδιάλειπτη παρουσία που χρησιμοποιεί το υπέδαφος της Πεντέλης ως στρατηγικό κόμβο. Οι ακατάληπτες ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες που καταγράφουν οι ερευνητές δεν είναι φυσικά φαινόμενα, είναι τα "απόνερα" της λειτουργίας των αρχαίων μηχανισμών που ο Κεραμυδάς ονομάζει "Όπλα του Ήχου". Εκεί, στις βαθιές στοές που οι "σκοτεινές δυνάμεις" προσπάθησαν επανειλημμένα να σφραγίσουν, η Ομάδα Έψιλον διατηρεί ενεργές τις διατάξεις αντιβαρύτητας. Κάθε φορά που ένα αθόρυβο σκάφος εμφανίζεται πάνω από τον αττικό ουρανό, δεν πρόκειται για επίσκεψη από το υπερπέραν, αλλά για την ενεργοποίηση της αθέατης αεροπορίας μας, η οποία φρουρεί τα σύνορα ενός έθνους που έχει ξεχάσει την αληθινή του δύναμη. Η τεχνολογία "Βήτα" είναι εδώ, κρυμμένη κάτω από τα πόδια μας, περιμένοντας τη στιγμή που ο λαός θα είναι έτοιμος να αποτινάξει το πέπλο της πλάνης και να αναγνωρίσει τους φύλακες της αιώνιας γνώσης...»

Βιβλιογραφία

Φουράκης, Ιωάννης. Ομάδα Ε: Η Επανάσταση των Ελλήνων. (Κεντρικό έργο για τη σύνδεση του Σείριου, των αρχαίων μυστηρίων και της «Ομάδας» ως φύλακα του ελληνισμού).

Κεραμυδάς, Γιώργος. Ομάδα Έψιλον: Η Ώρα της Αλήθειας. (Βασικό σύγγραμμα για την τεχνολογική διάσταση, τα σκάφη Βήτα και τις υπόγειες βάσεις).

Λιακόπουλος, Δημοσθένης. Σειρά βιβλίων με θέμα τις «υπόγειες στοές», τα «αρχαία όπλα» και τη διαρκή επέμβαση των «Εκπεσόντων». (Εντάσσει την Ομάδα Ε σε μια ευρύτερη κοσμογονία).

Δεληγιώργης, Αριστείδης (Δελής). Αρθρογραφία σε εσωτεριστικά περιοδικά της δεκαετίας του '80 και '90. (Εστίαση στην αρχαιολογία των «ενεργειακών σημείων» και τη γεωμετρία των ναών).

Περιοδικό «Ιχώρ». (Σημαντικό έντυπο της δεκαετίας του '90 που λειτούργησε ως βήμα για τη διάδοση των θεωριών περί Ομάδας Ε, αρχαίας τεχνολογίας και ουφολογίας).

Δωρικός, Λάμπρος. Αρθρογραφία και μελέτες σχετικά με το «τελλουρικό ρεύμα», τα αρχαία μυστήρια και την εθνική πνευματική ταυτότητα.