Η Πολλαπλότητα των Κατοικημένων Κόσμων: Η Άγνωστη Θεωρία του Allan Kardec και η Πνευματική Επαφή με το Σύμπαν
«Ναι, και ο άνθρωπος της Γης απέχει πολύ από το να είναι, όπως πιστεύει, ο πρώτος σε νοημοσύνη, αγαθότητα και τελειότητα. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους τόσο σπουδαίο και φαντάζονται ότι μόνο η μικρή τους σφαίρα είναι ικανή να φιλοξενήσει όντα λογικά. Η υπερηφάνεια τους τούς κάνει να πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν μόνο για αυτούς.»
Η θεωρία του Allan Kardec για τη ζωή σε άλλους πλανήτες θεμελιώθηκε μέσα από το πρίσμα του Πνευματισμού, εισάγοντας την έννοια της πολλαπλότητας των κατοικημένων κόσμων ως βασικό πυλώνα της κοσμολογίας του. Κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, ο Γάλλος παιδαγωγός Ιπολίτ Λεόν Ντενιζάρ Ριβάιγ, γνωστός παγκοσμίως με το ψευδώνυμο Αλλάν Καρντέκ, δεν προσέγγισε το ζήτημα της εξωγήινης ζωής με τη σύγχρονη έννοια της ουφολογίας, των μεταλλικών διαστημοπλοίων ή των βίαιων απαγωγών. Αντίθετα, χρησιμοποίησε τη μέθοδο της πνευματικής επικοινωνίας μέσω διαμέσων για να αποδείξει ότι το σύμπαν σφύζει από έμβια όντα, τα οποία βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια πνευματικής και υλικής εξέλιξης. Σε μια εποχή που η αστρονομία άρχιζε μόλις να κατανοεί τα μεγέθη του γαλαξία μας, ο Καρντέκ πρότεινε μια επαναστατική σύνθεση επιστήμης, φιλοσοφίας και μεταφυσικής, μετατρέποντας το παγωμένο διάστημα σε μια ζωντανή, παγκόσμια αδελφότητα.
Στο mνημειώδες έργο του, Το Βιβλίο των Πνευμάτων, το οποίο εκδόθηκε το χίλια οκτακόσια πενήντα επτά, ο Καρντέκ αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο στην ύπαρξη ζωής πέρα από τα όρια της Γης. Η θεωρία του δεν βασίζεται σε τυχαίες εικασίες ή σε μυθιστορηματική φαντασία, αλλά σε μια αυστηρή λογική που συνδέει τη θεϊκή δικαιοσύνη με τη δομή του σύμπαντος. Σύμφωνα με τα πνεύματα που καθοδηγούσαν τον Καρντέκ, η ιδέα ότι η Γη είναι ο μοναδικός κατοικημένος πλανήτης στο αχανές διάστημα αποτελεί δείγμα ακραίας ανθρώπινης ματαιοδοξίας και εγωισμού. Ο Θεός, ως απόλυτη σοφία και δικαιοσύνη, δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει δισεκατομμύρια ουράνια σώματα απλώς και μόνο για να κοσμούν τον νυχτερινό ουρανό των ανθρώπων ή να παραμένουν έρημα και άγονα. Κάθε πλανήτης, κάθε άστρο και κάθε γωνιά του γαλαξία έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό, ο οποίος είναι να προσφέρει ένα πεδίο δράσης, μάθησης και εκπαίδευσης για τις ψυχές που ταξιδεύουν στην αιωνιότητα. Η κατοίκηση του σύμπαντος είναι η φυσική συνέπεια της απεραντοσύνης της Δημιουργίας. Για τον Καρντέκ, η απομόνωση της ανθρωπότητας ως της μοναδικής νοήμονος ζωής θα σήμαινε μια ασύλληπτη σπατάλη κοσμικού χώρου και ενέργειας, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους συμπαντικούς νόμους της οικονομίας και της αρμονίας.
Μέσα από τις πνευματικές του επικοινωνίες, ο Καρντέκ κατέγραψε μια λεπτομερή ιεραρχία των κόσμων. Αυτή η ταξινόμηση δεν βασίζεται σε γεωλογικά ή χημικά κριτήρια, αλλά στο ηθικό και πνευματικό επίπεδο των κατοίκων τους, αποδεικνύοντας ότι η φυσική εξέλιξη ενός πλανήτη συμβαδίζει απόλυτα με την ηθική πρόοδο των όντων που τον κατοικούν. Στην πρώτη βαθμίδα βρίσκονται οι πρωτόγονοι κόσμοι, οι οποίοι είναι πλανήτες στα πρώτα στάδια της δημιουργίας τους. Εκεί πραγματοποιούνται οι πρώτες ενσαρκώσεις της ψυχής, η οποία έχει μόλις αποκτήσει αυτοσυνειδησία, και στους κόσμους αυτούς κυριαρχούν απόλυτα τα ζωώδη ένστικτα, η βία, η σκληρή υλική επιβίωση και η απουσία οποιασδήποτε έννοιας ηθικής ή πολιτισμού. Στη δεύτερη βαθμίδα βρίσκονται οι κόσμοι εξιλέωσης και δοκιμασίας, στους οποίους ανήκει ακριβώς και η Γη. Αυτοί οι κόσμοι χαρακτηρίζονται από την έντονη πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, με το κακό να έχει προς το παρόν την πρωτοκαθεδρία, καθώς οι ψυχές ενσαρκώνονται εκεί για να πληρώσουν χρέη από προηγούμενες ζωές και να περάσουν από σκληρές εμπειρίες που θα σμιλέψουν τον χαρακτήρα τους. Ακολουθούν οι αναγεννητικοί κόσμοι, οι οποίοι λειτουργούν ως μεταβατικοί σταθμοί, όπου οι ψυχές που έχουν μάθει τα μαθήματά τους μετακινούνται για να ξεκουραστούν από τα πάθη, καθώς το κακό δεν κυριαρχεί πλέον, αλλά η πνευματική τελειότητα δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Στην επόμενη βαθμίδα συναντάμε τους ευτυχισμένους κόσμους, όπου το καλό επικρατεί πλήρως και το κακό δεν έχει καμία θέση, η ύλη είναι πολύ λιγότερο πυκνή, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί τους να μην υποφέρουν από φυσικές ασθένειες, σωματικό πόνο ή γήρανση, ενώ απουσιάζουν πλήρως οι πόλεμοι και οι κοινωνικές αδικίες. Στην κορυφή βρίσκονται οι ουράνιοι ή θεϊκοί κόσμοι, οι οποίοι αποτελούν την τελική κατοικία των πλήρως εξελιγμένων και εξαγνισμένων πνευμάτων, όπου η ύλη έχει εκμηδενιστεί σχεδόν ολοκληρωτικά, δίνοντας τη θέση της στο απόλυτο φως, και οι οντότητες αυτές ζουν σε μια κατάσταση διαρκούς ευδαιμονίας υπηρετώντας το θείο θέλημα.
Η θεωρία του Allan Kardec για την πολλαπλότητα των κατοικημένων κόσμων δεν αναπτύχθηκε σε ένα φιλοσοφικό κενό, ούτε αποτελούσε μια περιθωριακή ιδέα. Κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, η Γαλλία βίωνε μια πρωτοφανή έκρηξη ενδιαφέροντος για τον Πνευματισμό, με την πνευματική, επιστημονική και καλλιτεχνική ελίτ της εποχής να συμμετέχει ενεργά σε αυτές τις αναζητήσεις. Μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες που συνδέθηκαν άμεσα με αυτές τις κοσμολογικές θεωρίες ήταν ο σπουδαίος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του εξορίας στο νησί Τζέρσεϊ μεταξύ χίλια οκτακόσια πενήντα τρία και χίλια οκτακόσια πενήντα πέντε, ο Ουγκώ, συγκλονισμένος από τον θάνατο της κόρης του Λεοπολδίνης, στράφηκε στις πνευματιστικές συνεδρίες μέσω των περίφημων λακτομένων τραπεζιών. Οι καταγραφές από τις συνεδρίες του Ουγκώ, οι οποίες προηγήθηκαν χρονικά της έκδοσης του έργου του Καρντέκ, αποκαλύπτουν μια εντυπωσιακή σύγκλιση απόψεων, καθώς ο Ουγκώ ισχυρίστηκε ότι επικοινώνησε με ανώτερες οντότητες που του μετέφεραν λεπτομερείς πληροφορίες για τη ζωή σε άλλους πλανήτες, με ιδιαίτερη έμφαση στον Ερμή και τον Δία. Στα προσωπικά του σημειώματα, ο μεγάλος Γάλλος λογοτέχνης περιέγραφε τη μετενσάρκωση ως ένα διαπλανητικό ταξίδι, υποστηρίζοντας ότι οι ψυχές ανεβαίνουν μια κοσμική κλίμακα, μετακινούμενες από πλανήτη σε πλανήτη ανάλογα με την ηθική τους πρόοδο. Αυτή η σύμπραξη των ιδεών του Ουγκώ με την κωδικοποίηση που επιχείρησε αργότερα ο Καρντέκ αποδεικνύει ότι η αντίληψη για ένα σύμπαν γεμάτο ζωή ήταν μια κυρίαρχη πνευματική ανάγκη της ευρωπαϊκής διανόησης, η οποία αναζητούσε μια απάντηση πέρα από τον στεγνό υλισμό της βιομηχανικής επανάστασης.
Οι επαφές του Allan Kardec με αυτό που σήμερα ονομάζουμε εξωγήινη νοημοσύνη πραγματοποιήθηκαν αποκλειστικά μέσω της ψυχογραφίας, δηλαδή της αυτόματης γραφής, και των διαμέσων. Τα πνεύματα που επικοινωνούσαν μαζί του δεν αυτοαποκαλούνταν εξωγήινοι με τη σύγχρονη, συχνά τρομακτική έννοια του όρου, αλλά πνευματικές οντότητες που είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο των ενσαρκώσεών τους στη Γη ή σε άλλους πλανήτες και πλέον κατοικούσαν σε ανώτερους κόσμους. Μία από τις πιο εντυπωσιακές καταγραφές στη Σωματιστική Επιθεώρηση, το μηνιαίο περιοδικό που εξέδιδε ο Καρντέκ, αφορούσε τον πλανήτη Δία. Μέσω γνωστών διαμέσων της εποχής, ανώτερα πνεύματα μετέφεραν εξαιρετικά λεπτομερείς και ποιητικές περιγραφές για τη ζωή στον συγκεκριμένο πλανήτη, ο οποίος παρουσιάστηκε ως ένας από τους πιο εξελιγμένους κόσμους του ηλιακού μας συστήματος. Αναφορικά με τη φύση της ύλης, τα σώματα των κατοίκων του Δία περιγράφηκαν ως εξαιρετικά ελαφριά, αιθέρια και ημι-διαφανή, με την πυκνότητα της ύλης εκεί να είναι τόσο χαμηλή που η βαρύτητα δεν αποτελεί εμπόδιο, επιτρέποντας στους κατοίκους να μετακινούνται αιωρούμενοι ή γλιστρώντας πάνω από την επιφάνεια του εδάφους χωρίς καμία σωματική κόπωση. Σχετικά με την καθημερινή ζωή και την επικοινωνία, έγινε σαφές ότι στον Δία δεν υπάρχει ανάγκη για προφορικό ή γραπτό λόγο, καθώς η επικοινωνία γίνεται αποκλειστικά μέσω της τηλεπάθειας και της άμεσης εκπομπής σκέψεων. Οι κάτοικοι δεν υποφέρουν από ασθένειες και δεν έχουν ανάγκη για συμβατική τροφή, καθώς απορροφούν ενέργεια και θρεπτικά συστατικά απευθείας από την ατμόσφαιρα. Όσον αφορά την κοινωνική δομή, δεν υπάρχουν κυβερνήσεις, νόμοι, φυλακές, στρατοί, σύνορα ή χρήματα, διότι η ηθική ωριμότητα των κατοίκων καθιστά κάθε μορφή εξαναγκασμού περιττή, ενώ οι τέχνες, η φιλοσοφία και η επιστημονική έρευνα αποτελούν το κέντρο της ύπαρξής τους. Ακόμη και τα ζώα στον Δία παρουσιάζονται πολύ πιο εξελιγμένα από τα γήινα, διαθέτοντας μια μορφή στοιχειώδους λογικής, και λειτουργούν ως πιστοί βοηθοί των κατοίκων, απολαμβάνοντας τον απόλυτο σεβασμό και την αγάπη τους.
Ένα από τα πιο καθηλωτικά και χειροπιαστά στοιχεία των πνευματιστικών ερευνών του Allan Kardec γύρω από την εξωγήινη ζωή ήταν η συμμετοχή του Βικτοριέν Σαρντού. Ο Σαρντού, ο οποίος αργότερα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο διάσημους και πλούσιους δραματουργούς της Γαλλίας, όντας συγγραφέας της περίφημης Τόσκα που ενέπνευσε την όπερα του Πουτσίνι, διέθετε ένα σπάνιο χάρισμα ως μέδιομ ψυχογραφίας και σχεδιασμού. Υπό την καθοδήγηση και την επίβλεψη του Καρντέκ, ο Σαρντού έπεφτε σε κατάσταση έκστασης και, καθοδηγούμενος από το πνεύμα του διάσημου πολιτικού φιλοσόφου Μπερνάρ Παλισί, άρχισε να σχεδιάζει εξαιρετικά περίπλοκους, λεπτομερείς και καλλιτεχνικά άρτιους χάρτες, καθώς και αρχιτεκτονικά σχέδια από τον πλανήτη Δία. Τα σχέδια αυτά, τα οποία δημοσιεύτηκαν στη Σωματιστική Επιθεώρηση το χίλια οκτακόσια πενήντα οκτώ, δεν έμοιαζαν με τίποτα από όσα είχαν δει οι άνθρωποι της εποχής, παρουσιάζοντας φαντασμαγορικά παλάτια, πλωτές κατοικίες και ναούς φτιαγμένους από υλικά που έμοιαζαν με υγρό κρύσταλλο, ελαφριά μέταλλα και στερεοποιημένο φως. Το πιο διάσημο από αυτά τα σχέδια ήταν η Κατοικία του Μότσαρτ στον Δία. Σύμφωνα με το πνεύμα που καθοδηγούσε τον Σαρντού, ο μεγάλος συνθέτης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, λόγω της πνευματικής και μουσικής του ιδιοφυΐας, είχε μετενσαρκωθεί στον Δία, όπου συνέχιζε να συνθέτει ουράνιες μελωδίες, και το σπίτι του σχεδιάστηκε ως ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα γεμάτο μουσικά σύμβολα, αεροδυναμικές γραμμές και ενσωματωμένα στοιχεία της φύσης. Για τον Καρντέκ, αυτά τα σχέδια δεν ήταν απλώς καλλιτεχνικά έργα, αλλά μια οπτική απόδειξη της ανώτερης αισθητικής και του πολιτισμού που περιμένει την ανθρωπότητα, αν καταφέρει να ξεπεράσει τα ταπεινά της ένστικτα.
Για να παραμείνει η κοσμολογία του Καρντέκ αντικειμενική και θωρακισμένη, ο ίδιος φρόντισε να απαντήσει εκτενώς στις επιστημονικές αντιρρήσεις που δέχτηκε από τους αστρονόμους του δέκατου ένατου αιώνα. Οι σκεπτικιστές της εποχής υποστήριζαν ότι πλανήτες όπως ο Δίας ή ο Κρόνος έχουν ακραίες ατμοσφαιρικές συνθήκες, έλλειψη οξυγόνου και τεράστια βαρυτική πίεση, καθιστώντας αδύνατη την επιβίωση οποιουδήποτε ζωντανού οργανισμού. Ο Καρντέκ αντέκρουσε αυτά τα επιχειρήματα, τονίζοντας ότι η συμβατική επιστήμη περιορίζεται μοιραία από τα όργανα μέτρησής της, τα οποία μπορούν να αντιληφθούν μόνο την τρισδιάστατη, πυκνή ύλη. Εξήγησε ότι οι εξωγήινοι πολιτισμοί χρησιμοποιούν σκοτεινή ή εξαιρετικά εκλεπτυσμένη, αιθέρια ύλη, η οποία παραμένει τελείως αόρατη στα γήινα τηλεσκόπια. Η ζωή στο σύμπαν, κατά τον Πνευματισμό, δεν περιορίζεται από τους βιολογικούς κανόνες του άνθρακα και του οξυγόνου, καθώς οι ανώτεροι κόσμοι δομούνται πάνω σε λεπτοφυείς ενεργειακές συχνότητες, πράγμα που σημαίνει ότι οι γήινοι επιστήμονες μπορούν να κοιτάζουν έναν πλανήτη και να τον θεωρούν νεκρό, ενώ στην πραγματικότητα εκείνος σφύζει από έναν ακμάζοντα, πνευματικό πολιτισμό.
Μια κομβική προσθήκη που διευρύνει τη θεωρία του Καρντέκ για το πώς οι πλανήτες αλληλοεπιδρούν πνευματικά, αναπτύχθηκε εκτενώς αργότερα από το πνευματιστικό κίνημα, με βάση τις θεμελιώδεις αρχές του Γάλλου δασκάλου, και αφορά τη θεωρία της διαπλανητικής μετενσάρκωσης, η οποία εξηγεί ότι οι ψυχές δεν εξελίσσονται απομονωμένες σε έναν μόνο πλανήτη, αλλά μετακινούνται μαζικά σε άλλα αστρικά συστήματα όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της θεωρίας είναι η ιστορία των Εξόριστων του Καπέλα. Ο Καπέλα είναι το λαμπρότερο άστρο στον αστερισμό του Ηνιόχου και, σύμφωνα με την πνευματιστική γραμματεία, πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, ένας από τους κατοικημένους πλανήτες που περιφέρονταν γύρω από αυτόν βρισκόταν σε μια φάση μεγάλης μετάβασης, καθώς ο πλανήτης εκείνος αποφοιτούσε από κόσμος δοκιμασιών σε κόσμο αναγέννησης. Κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης, μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, αν και εξαιρετικά προηγμένη στην τεχνολογία και την επιστήμη, αρνήθηκε να ακολουθήσει την ηθική πρόοδο του υπόλοιπου συνόλου, και λόγω του εγωισμού και της σκληρότητάς τους, οι ψυχές αυτές δεν μπορούσαν πλέον να παραμείνουν συμβατές με τις νέες, υψηλότερες δονήσεις του πλανήτη τους. Ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια ψυχές εξορίστηκαν πνευματικά και αναγκάστηκαν να μετενσαρκωθούν στη Γη, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν ακόμη σε πρωτόγονη κατάσταση. Αυτοί οι κοσμικοί μετανάστες ενσαρκώθηκαν ανάμεσα στους ιθαγενείς πληθυσμούς της Γης και αποτέλεσαν τη μαγιά για τη γέννηση των μεγάλων αρχαίων πολιτισμών της ανθρωπότητας, όπως των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων, των Ινδουιστών και των Αρίων. Οι εξόριστοι του Καπέλα έφεραν μαζί τους, αποτυπωμένες στο υποσυνείδητό τους, τις προηγμένες γνώσεις τους για την αστρονομία, την αρχιτεκολική και τα μαθηματικά, γεγονός που εξηγεί την ξαφνική και μυστηριώδη άνθηση τεράστιων τεχνολογικών επιτευγμάτων στην αρχαιότητα, ενώ η βαθιά τους θλίψη για την απώλεια του χαμένου τους παραδείσου γέννησε τους μύθους για την έκπτωση από τον Παράδεισο που συναντάμε σε τόσες πολλές γήινες θρησκείες.
Στο επίκεντρο της καρδεκιανής κοσμολογίας βρίσκεται η πεποίθηση ότι η προσευχή και η εστιασμένη σκέψη δεν είναι θρησκευτικά κατάλοιπα, αλλά δυναμικές δονήσεις που διαπερνούν τον αιθέρα. Σήμερα, η σύγχρονη έρευνα στα psi-phenomena και την κβαντική φυσική προσφέρει μια εντυπωσιακή αναλογία: τη «διασύνδεση των πάντων». Αν η συνείδηση αποτελεί το θεμελιώδες πεδίο του σύμπαντος, τότε η προσευχή μπορεί να νοηθεί ως μια πράξη «κβαντικής διεμπλοκής» μεταξύ του ανθρώπινου πνεύματος και της νοημοσύνης των ανώτερων κόσμων.
Οι σύγχρονοι ερευνητές της επαφής υποστηρίζουν ότι ο συντονισμός με το Psi-Field (το Πεδίο της Συνείδησης) παρακάμπτει τους περιορισμούς του γραμμικού χρόνου και του χώρου που θέτει το συμβατικό μοντέλο του SETI. Όταν ο άνθρωπος ανυψώνει το ηθικό και πνευματικό του «pitch», δεν περιμένει παθητικά ένα σκάφος να εμφανιστεί στον ορίζοντα· αντίθετα, μετατρέπεται ο ίδιος σε έναν «φάρο» που εκπέμπει στο ίδιο μήκος κύματος με τις ανώτερες οντότητες. Υπό αυτό το πρίσμα, η επαφή δεν είναι ένα τυχαίο εξωτερικό γεγονός, αλλά μια πράξη συντονισμού. Το φαινόμενο των UFO, σε αυτή την υψηλή συχνότητα, παύει να είναι μια μηχανική εισβολή και αναδεικνύεται σε μια «απάντηση» του Σύμπαντος στη συνειδησιακή αναζήτηση. Η επαφή, λοιπόν, δεν κατοικεί στα ραντάρ, αλλά στο σημείο τομής όπου η ανθρώπινη πρόθεση συναντά την κοσμική νοημοσύνη, μετατρέποντας τον άνθρωπο από παρατηρητή σε ενεργό συμμετέχοντα στο γαλαξιακό δράμα.
Αν θέλουμε να συνδέσουμε τη φιλοσοφική βάση του Καρντέκ με τη σύγχρονη ιστορία και το μέλλον της ανθρωπότητας, η πιο συγκλονιστική προέκταση βρίσκεται στο έργο του διάσημου Βραζιλιάνου μέντιουμ Σίκο Ξαβιέρ, ο οποίος θεωρείται ο σημαντικότερος συνεχιστής της κωδικοποίησης του Καρντέκ στον εικοστό αιώνα και εισήγαγε τη θεωρία της Οριακής Ημερομηνίας. Σύμφωνα με τον Ξαβιέρ, στις είκοσι Ιουλίου του χίλια εννιακόσια εξήντα εννέα, την ημέρα που ο άνθρωπος πάτησε για πρώτη φορά στη Σελήνη με την αποστολή Απόλλων έντεκα, συνέβη ένα γεγονός κοσμικής σημασίας στις πνευματικές σφαίρες. Οι ανώτεροι διοικητές του ηλιακού μας συστήματος και εκπρόσωποι των πιο εξελιγμένων εξωγήινων πολιτισμών πραγματοποίησαν μια γενική συνέλευση για να εξετάσουν την πορεία της ανθρωπότητας, καθώς η είσοδος του ανθρώπου στο διάστημα, σε συνδυασμό με την κατοχή πυρηνικών όπλων, καθιστούσε τη Γη μια δυνητική απειλή για την ισορροπία του αστρικού περιβάλλοντος. Σε εκείνη τη συνέλευση, χάρη στη μεσολάβηση ανώτερων πνευματικών οδηγών, αποφασίστηκε να δοθεί στην ανθρωπότητα μια διορία πενήντα ετών, η οποία έληγε στις είκοσι Ιουλίου του δύο χιλιάδες δεκαεννέα και αποτελούσε μια περίοδο δοκιμασίας με σαφή όρο, ότι αν η ανθρωπότητα κατάφερνε να αποφύγει έναν καταστροφικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, θα κέρδιζε το δικαίωμα να εισέλθει σε μια νέα εποχή. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι, αφού το ορόσημο του δύο χιλιάδες δεκαεννέα ξεπεράστηκε χωρίς γενικευμένο πυρηνικό ολοκαύτωμα, η Γη άνοιξε επίσημα τις πύλες της για τη σταδιακή ενσωμάτωσή της στην κοσμική κοινότητα, και σύμφωνα με τις προβλέψεις, τα επόμενα χρόνια οι εξωγήινοι πολιτισμοί θα αρχίσουν να κάνουν την παρουσία τους πιο εμφανή προσφέροντας λύσεις για ασθένειες και νέες μορφές καθαρής ενέργειας, με την προϋπόθεση όμως της ηθικής ωρίμανσης του ανθρώπου.
Μετά το κρίσιμο ορόσημο της Οριακής Ημερομηνίας, η Γη βρίσκεται πλέον σε μια φάση πνευματικής μετάβασης, καθώς ο Καρντέκ είχε ήδη προβλέψει ότι οι αλλαγές αυτές δεν συμβαίνουν απότομα μέσα σε μία νύχτα με θεαματικές καταστροφές, αλλά αποτελούν μια μακρά, εσωτερική διαδικασία αναδόμησης. Η μετάβαση από κόσμο εξιλέωσης σε κόσμο αναγέννησης σημαίνει ότι οι ψυχές που επιμένουν στη βία, τον εγωισμό και τη διαφθορά δεν θα μπορούν πλέον να μετενσαρκωθούν στη Γη μετά τον θάνατό τους, αλλά θα μεταφερθούν σε άλλους, πιο πρωτόγονους πλανήτες του σύμπαντος για να συνεχίσουν εκεί την επίπονη εξέλιξή τους, επαναλαμβάνοντας το μοτίβο των Εξόριστων του Καπέλα. Την ίδια στιγμή, νέες ψυχές, πιο εξελιγμένες και προσανατολισμένες στην ειρήνη και την αλληλεγγύη, γεννιούνται ήδη στη Γη, και αυτή η σταδιακή αλλαγή του γήινου πληθυσμού θα επιτρέψει τη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα είναι επιτέλους έτοιμη να δεχτεί την ανοιχτή, δημόσια επαφή με τους αδελφούς μας από άλλους κόσμους.
Η θεωρία του Καρντέκ ξεκαθαρίζει μια πολύ σημαντική παρεξήγηση που ταλανίζει ακόμα και σήμερα τη σύγχρονη επιστήμη, αναφορικά με τη φυσιολογία των όντων σε άλλους πλανήτες, καθώς ο Γάλλος στοχαστής τόνιζε ότι η ζωή είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στις ειδικές συνθήκες του κάθε περιβάλλοντος. Αν οι γήινοι επιστήμονες κοιτάξουν έναν πλανήτη και τον κρίνουν ακατοίκητο με βάση τα γήινα κριτήρια, υποπίπτουν σε ένα σοβαρό σφάλμα ανθρωποκεντρισμού. Εξήγησε ότι κάθε ψυχή περιβάλλεται από το περισώμα, ένα ημι-υλικό, ενεργειακό περίβλημα που συνδέει το άυλο πνεύμα με το φυσικό σώμα, το οποίο μεταβάλλει την πυκνότητά του και απορροφά τα στοιχεία του εκάστοτε πλανήτη στον οποίο ενσαρκώνεται. Επομένως, μια οντότητα μπορεί να ζει σε έναν πλανήτη που για τα δικά μας μάτια φαίνεται φλεγόμενος ή παγωμένος, διότι το σώμα της είναι φτιαγμένο από μια μορφή ύλης που δεν επηρεάζεται από αυτές τις συνθήκες, και οι εξωγήινοι των ανώτερων κόσμων δεν έχουν ανάγκη από διαστημικές στολές, διότι η ίδια τους η φύση είναι εναρμονισμένη με τους κραδασμούς του δικού τους περιβάλλοντος.
Η κληρονομιά του Allan Kardec άνοιξε τον δρόμο για τη γέννηση ενός μοναδικού πνευματικού και επιστημονικού κινήματος στον εικοστό και εικοστό πρώτο αιώνα, γνωστού ως Ψυχο-ουφολογία, το οποίο γνωρίζει τεράστια άνθιση παγκοσμίως, και ιδιαίτερα στη Βραζιλία, τη χώρα με τους περισσότερους οπαδούς του Πνευματισμού στον κόσμο. Οι σύγχρονοι ερευνητές αυτού του ρεύματος υποστηρίζουν ότι τα Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα που καταγράφονται από τις στρατιωτικές και πολιτικές αρχές δεν είναι απαραίτητα υλικά σκάφη από μακρινούς γαλαξίες, αλλά διαστασιακά οχήματα, και οι εξωγήινοι που τα χειρίζονται είναι οι ίδιες ανώτερες πνευματικές οντότητες για τις οποίες μιλούσε ο Καρντέκ. Αυτοί οι πολιτισμοί επισκέπτονται τη Γη όχι με σκοπό την κατάκτηση ή την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, αλλά λειτουργώντας ως Κοσμικοί Μέντορες, με σκοπό να επιβλέψουν, να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από μια πιθανή πυρηνική αυτοκαταστροφή και να βοηθήσουν στη σταδιακή, πνευματική μετάβαση του πλανήτη μας από την κατηγορία των κόσμων εξιλέωσης στην κατηγορία των αναγεννητικών κόσμων.
τη μυστικιστική κοσμολογία του Allan Kardec, η Γη δεν αποτελεί έναν τυχαίο βιολογικό θύλακα, αλλά έναν ιερό χώρο μεταστοιχείωσης της συνείδησης. Ο πλανήτης μας λειτουργεί ως «πνευματικό χωνευτήρι», όπου η ύλη είναι εξαιρετικά πυκνή και ο πόνος λειτουργεί ως ο αυστηρός παιδαγωγός της ψυχής. Σε αντίθεση με τους ανώτερους κόσμους, όπου η γνώση είναι έμφυτη, στη Γη η ψυχή καλείται να κατακτήσει την αρετή μέσα από την τριβή με τον υλισμό. Το «Καθαρτήριο» αυτό δεν είναι τόπος τιμωρίας, αλλά στάδιο επιτάχυνσης: εδώ, οι ψυχές έρχονται για να κάψουν τα κατάλοιπα του εγωισμού τους, προετοιμαζόμενες για τη γαλαξιακή τους ενηλικίωση.
Η λεγόμενη «Οριακή Ημερομηνία» του Σίκο Ξαβιέρ αποκτά εδώ ένα βαθύτατα μυητικό νόημα. Δεν πρόκειται για μια απλή χρονολογική στιγμή, αλλά για το «Πέρασμα του Κατωφλίου» μιας παγκόσμιας μύησης. Ο πλανήτης μας διέρχεται από μια συνειδησιακή μετατόπιση· όσοι αρνούνται να εναρμονιστούν με τις νέες, λεπτότερες δονήσεις της αγάπης και της αλληλεγγύης, θα μεταφερθούν σε άλλους, πρωτόγονους κόσμους για να συνεχίσουν την επίπονη μαθητεία τους.
Οι λεγόμενοι «Επισκέπτες» παραμένουν στη σκιά, όχι από αδιαφορία, αλλά από σεβασμό προς το «Μυστήριο». Η επίσημη επαφή δεν μπορεί να είναι μια δημοκρατική ανακοίνωση, καθώς η γνώση μιας ανώτερης νοημοσύνης θα «βίαζε» την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Η ανθρωπότητα πρέπει να «κερδίσει» την είσοδό της στο κοσμικό συμπόσιο, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τη συνείδηση για το κοινό καλό. Το πεπρωμένο της Γης δεν είναι η τεχνολογική κατάκτηση του διαστήματος, αλλά η εσωτερική αφύπνιση. Όταν το πέπλο του υλισμού πέσει, τα UFO δεν θα φαίνονται πλέον ως «ξένα σκάφη», αλλά ως η φωτεινή προβολή μιας ανώτερης συνείδησης που μας περιμένει. Τότε, θα αναγνωρίσουμε πως δεν είμαστε μόνοι, αλλά είμαστε ορφανά παιδιά που επιτέλους βρίσκουν τον δρόμο για το κοσμικό τους σπίτι, έχοντας ολοκληρώσει τη μαθητεία τους στο καθαρτήριο της ύλης.
Ο Allan Kardec κατάφερε κάτι μοναδικό για την εποχή του, καθώς αποσύνδεσε την ύπαρξη εξωγήινης ζωής από τον υλιστικό φόβο μιας βίαιης εισβολής ή την ψυχρή, μαθηματική πιθανότητα ενός άψυχου σύμπαντος. Μέσα από το έργο του, το σύμπαν μετατράπηκε από ένα κενό, παγωμένο και τρομακτικό σκοτάδι σε μια απέραντη, ζεστή κοινότητα αδελφών ψυχών. Οι εξωγήινοι, για τον Πνευματισμό, δεν είναι τέρατα, εχθροί ή ξένοι πολιτισμοί, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι σε προηγούμενα ή μελλοντικά στάδια της αιώνιας, συμπαντικής τους εξέλιξης. Η θεωρία της πολλαπλότητας των κατοικημένων κόσμων παραμένει, σχεδόν δύο αιώνες μετά τη διατύπωσή της, μια από τις πιο ελπιδοφόρες, ανθρωπιστικές και οραματικές προσεγγίσεις της θέσης του ανθρώπου στο κοσμικό στερέωμα, υπενθυμίζοντας ότι το ταξίδι της ψυχής εκτείνεται πολύ πέρα από τα στενά όρια του δικού μας πλανήτη.
«Τα Πνεύματα διασχίζουν πολλούς κόσμους κατά την πορεία της εξέλιξής τους. Κάθε κόσμος προσφέρει διαφορετικές συνθήκες και μαθήματα, απαραίτητα για την ανάπτυξη συγκεκριμένων ικανοτήτων.»
Βιβλιογραφία
Kardec, A. (1857). Le Livre des Esprits (Το Βιβλίο των Πνευμάτων).
Kardec, A. (1868). La Genèse, les miracles et les prédictions selon le Spiritisme (Η Γένεση, τα Θαύματα και οι Προφητείες σύμφωνα με τον Πνευματισμό).
Kardec, A. (Επιμ.). Revue Spirite: Journal d'Études Psychologiques (Σωματιστική Επιθεώρηση).
Broughton, R. (1991). Parapsychology: The Controversial Science.
Xavier, F. C. (1944). Nosso Lar (Η Πνευματική μας Εστία).
Xavier, F. C. (1971). A Caminho da Luz (Στον Δρόμο του Φωτός).
Geraldo Lemos Neto (2019). Notícias de Além-Túmulo: A Data Limite.
Jung, C. G. (1958). Flying Saucers: A Modern Myth of Things Seen in the Sky (Ιπτάμενοι Δίσκοι: Ένας Σύγχρονος Μύθος για τα Πράγματα που Βλέπουμε στον Ουρανό).
Vallee, J. (1993). Passport to Magonia: From Folklore to Flying Saucers.
Hugo, V. (1853-1855). Jersey Table Records.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου